Tommy Emmanuel w Polsce

Tommy Emmanuel, uwielbiany przez Polaków gitarzysta z Australii, powraca do Polski! Artysta, który jako jeden z pięciu muzyków na świecie może pochwalić się tytułem Certified Guitar Player, już w listopadzie 2026 roku wystąpi w Warszawie, Wrocławiu oraz w Szczecinie w ramach trasy „Living In The Light Tour”. Bądźcie świadkami mistrzowskiej techniki fingerstyle i slappingu oraz niezwykłej muzykalności Tommy'ego Emmanuela!

 

•15 listopada 2026 – Klub Stodoła, Warszawa
•16 listopada 2026 – Narodowe Forum Muzyki, Wrocław
•17 listopada 2026 – Filharmonia im. M. Karłowicza, Szczecin

 

Po ponad sześćdziesięciu latach niezwykłej kariery jeden z najbardziej utalentowanych i wszechstronnych gitarzystów naszych czasów wciąż ma apetyt na kolejne muzyczne przygody!

 

„Czuję się trochę jak Indiana Jones świata gitary” – mówi podróżujący po całym świecie mistrz fingerstyle’u. „Jestem w środku tej szalonej wyprawy, improwizuję na bieżąco i ogromnie się cieszę, że tylu ludzi chce przeżywać ją razem ze mną”.

Nic więc dziwnego, że jego najnowszy album Living in the Light to jedna z najbardziej śmiałych, a zarazem najbardziej satysfakcjonujących płyt w bogatej dyskografii laureata nagrody Grammy. Krążek powstał w zaledwie cztery dni – został nagrany i zmiksowany wspólnie z producentem Vance’em Powellem (znanym ze współpracy m.in. z Jackiem White’em, Chrisem Stapletonem i zespołem Phish). Efekt to płyta pełna surowej, elektryzującej energii, która pojawia się wtedy, gdy artysta całkowicie oddaje się chwili. Emmanuel większość utworów nagrał w jednym lub dwóch podejściach, a radość i ekscytacja towarzyszące tym muzycznym poszukiwaniom są nie tylko wyczuwalne – potrafią wręcz zahipnotyzować.

Choć na albumie dominują instrumentalne solówki, w kilku utworach Emmanuel sięga także po wokal, dodając swoim błyskotliwym, perkusyjnym partiom gitarowym jeszcze więcej ciepła i emocji. Dzięki temu powstała płyta jednocześnie intymna i pełna energii – wirtuozerskie połączenie akustycznego popu, jazzu, muzyki klasycznej i brzmień roots, stworzone przez mistrza, który lubi balansować na granicy.

 

„Myślę, że ten album naprawdę doda ludziom energii” – mówi Emmanuel. „Jest w nim jakaś magia. Po prostu zaufałem instynktowi i trzymałem się go z całych sił”.

 

Instynkt prowadzi go właściwie od zawsze. Już jako sześciolatek koncertował w rodzinnej Australii z zespołem prowadzonym przez swoją rodzinę. W wieku nastoletnim zyskał reputację jednego z najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych i gitarzystów towarzyszących. Gdy miał niewiele ponad dwadzieścia lat, występował z największymi gwiazdami australijskiej sceny muzycznej, m.in. z Air Supply i Men at Work.

 

Zainspirowany swoim wielkim bohaterem Chetem Atkinsem – który później został jego przyjacielem, mentorem i współpracownikiem – Emmanuel w 1979 roku rozpoczął karierę solową. Wtedy ukazał się pierwszy z wielu znakomicie przyjętych albumów instrumentalnych, które przyniosły mu popularność nie tylko w Australii, lecz także na całym świecie. W kolejnych dekadach występował jako główna gwiazda na scenach od Sydney Opera House po Carnegie Hall, koncertował z artystami takimi jak Eric Clapton czy John Denver, zdobył nagrodę Grammy za najlepszą aranżację instrumentalną, zagrał dla ponad dwóch miliardów widzów podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Sydney w 2000 roku, a także współpracował z takimi legendami jak Les Paul, Mark Knopfler, Joe Walsh i Richard Thompson.

 

Audycja World Café w NPR nazwała go „jednym z najlepszych gitarzystów akustycznych na świecie”, a „The New York Times” określił go mianem „geniusza”. Sam Chet Atkins przyznał mu tytuł Certified Guitar Player – wyróżnienie, które otrzymało dotąd zaledwie kilku artystów.

 

„Nigdy nie czułem potrzeby, żeby coś komuś udowadniać” – mówi Emmanuel. „Oczywiście zawsze chcę się rozwijać i grać coraz lepiej, ale najważniejsze jest dla mnie jedno: sprawiać ludziom radość. Jeśli pomysły płyną, a publiczność dobrze się bawi, to znaczy dla mnie więcej niż jakiekolwiek nagrody czy recenzje”.

 

Zamiast spoczywać na laurach, przez całą karierę stawia sobie nowe wyzwania. Na początku lat 2000 przeprowadził się na stałe do Nashville, a na swoich ostatnich albumach studyjnych – Accomplice One i Accomplice Two – zaprosił do współpracy młodsze pokolenie gitarzystów, m.in. Jasona Isbella, Molly Tuttle i Billy’ego Stringsa.

„Te płyty powstały prosto z serca” – wyjaśnia Emmanuel. „Jestem z nich bardzo dumny, ale poczułem też silną potrzebę, żeby znów skupić się na własnym pisaniu. I wtedy utwory na Living in the Light zaczęły po prostu ze mnie wypływać”.

Choć w domu dopracowywał aranżacje i konstrukcję utworów, same sesje nagraniowe potraktował raczej jak jeden ze swoich hipnotyzujących koncertów na żywo.

 

„Nie zależało mi na perfekcji” – mówi. „Zależało mi na szczerości. Chciałem, żeby słuchacz miał wrażenie, że siedzi ze mną w tym samym pokoju. Dlatego każdy utwór nagrałem raz albo dwa – i tyle”.

Tę autentyczność słychać już w otwierającym płytę utworze „Young Travelers”, który Emmanuel pierwotnie napisał jako część muzyki do filmu The Tiger Rising z 2022 roku. Dynamiczny, lekki i pełen melodyjnego bogactwa utwór tworzy świat pełen możliwości i stanowi zaproszenie do zanurzenia się w filmowej, bezsłownej opowieści.

Pełen determinacji „A Drowning Heart” szuka czegoś prawdziwego w epoce informacyjnego przesytu; podniosły „Gdansk” oddaje poczucie wolności i odkrywania, jakie towarzyszy poznawaniu nowych miejsc; eksperymentalny „Initiation 25” wykorzystuje efekty delay i dwa wzmacniacze, nawiązując do muzyki Aborygenów, z którą Emmanuel zetknął się podczas tras po australijskim interiorze; a euforyczny „Black and White to Color” zaciera granice między gatunkami i kulturami, celebrując nieoczekiwane.

 

„W tej muzyce mieszają się wpływy rockabilly, bluesa, a nawet tradycyjnej muzyki afrykańskiej” – wyjaśnia Emmanuel. „Podróżuję po świecie i chłonę różne brzmienia. One w pewnym sensie przenikają do mojej psychiki i duszy przez coś w rodzaju muzycznej osmozy, a potem wracają w mojej własnej muzyce”.
Choć wiele utworów czerpie z bardzo osobistych inspiracji – jak energetyczny „Scarlett’s World” czy medytacyjny „Little Georgia”, nazwane imionami jego wnuczek – Emmanuel nadaje też własny charakter kilku interpretacjom cudzych piosenek. Na nowo odczytuje zarówno australijskie przeboje popowe („Maxine”), jak i klasyki country („Ready for the Times to Get Better”) czy ponadczasowe ballady („You Needed Me”).

Gdy album kończy się utworem „Ya Gotta Do What Ya Gotta Do” – nagranym w duecie z autorem piosenki Michaelem „Mad Dog” McRae – Emmanuel wchodzi na zupełnie nowe terytorium. Pojawia się rytmiczny, niemal mówiony wokal na tle retro automatu perkusyjnego i płynącej linii basu, a pierwsza partia gitary pojawia się dopiero po dwóch minutach utworu.

„Im jestem starszy, tym chętniej podejmuję ryzyko – i tym więcej mam z tego radości” – mówi Emmanuel, który niedawno świętował swoje siedemdziesiąte urodziny. „Kiedy młodzi ludzie przychodzą na moje koncerty i nagle odkrywają, że można być sobą, że muzyka daje nieskończone możliwości wyrażania siebie – właśnie o to w tym wszystkim chodzi”.

Dla Tommy’ego Emmanuela przygoda kryje się w każdej nucie!

 

Support: Frano Livingston

Frano Livingston to ceniony muzyk, którego talent ujawnił się już we wczesnym dzieciństwie - w wieku trzech lat zaczął sięgać po różne instrumenty muzyczne. Obecnie na scenie prezentuje się jako multiinstrumentalista, sięgając po skrzypce, fortepian i przede wszystkim ukochaną gitarę.

 

Album „The Graduation” jest trzecim autorskim wydawnictwem Frano jako kompozytora i gitarzysty solowego. Wszystkie utwory zostały stworzone i wykonane przez niego samego. Będziemy mogli usłyszeć je na trzech koncertach w Polsce, podczas których Frano wystąpi jako support Tommy Emmanuel!