
Weekend z Kultem w Stodole!
Koncerty Kultu relacjonowałem bardzo często. Najczęściej te odbywające się w warszawskim klubie Stodoła, który w tym roku dumnie obchodzi swoje 70-lecie. Zespół Kult w całej historii tego miejsca gościł w nim być może najczęściej. Kazik przyznał w piątek, że jego występ tego dnia był tam już numerem 157. Z pewnością na koncertach żadnego innego zespołu niż Kultu nie byłem tak wiele razy. Mogę wręcz też śmiało napisać, że widziałem większość „stodolskich” występów tej formacji. Dlatego tym razem chciałem napisać nieco inny tekst – skupiając się bardziej na moich emocjach i odczuciach niż na chłodnej, analitycznej ocenie weekendowych koncertów.
![[img:1]](/img/artykuly/zdjecia/0-BANEROWE-min.webp)
Pierwszym uczuciem, które mi towarzyszyło, była z pewnością po prostu radość. Kult, z powodu zawirowań (nie tylko) zdrowotnych Kazika (o których chyba napisano i powiedziano już wszystko), nie grał w tym warszawskim miejscu przez blisko rok! I choć Kazik po powrocie do koncertowania ograniczył swoje sceniczne aktywności, to akurat z licznych występów w Warszawie postanowił nie rezygnować. W efekcie Kult w samym tylko listopadzie wystąpi tu cztery razy. Dwa kolejne koncerty odbędą się 20 i 21 listopada, jednak póki co skupmy się na tych, które miały miejsce 6 i 7 listopada.
![[img:2]](/img/artykuly/zdjecia/3-min-13.webp)
Ten piątkowy rozpoczął się utworem, którego tytuł był wyjątkowo adekwatny do tego wydarzenia. Wszak fakt, że Kult wrócił do Stodoły, to „Wspaniała nowina”! Równie dobrą wiadomością była forma samego Kazika, który był wyraźnie stęskniony za warszawską publicznością. Stęskniony był także za grą na saksofonie, bo po ten instrument sięgał podczas ostatniego weekendu naprawdę często. Dodajmy, że posługiwał się nim bardzo sprawnie, a jego partie były wyraziste.
![[img:3]](/img/artykuly/zdjecia/4-min-14.webp)
Ten weekend przyniósł nam dwa różne oblicza Kultu. Ale to chyba nie zdziwiło żadnego z wiernych fanów. Doskonale wiemy, że Kult nigdy nie gra dwóch identycznych koncertów, a ich setlisty (za które ciągle odpowiada chyba basista Ireneusz Wereński) różnią się od siebie, nawet gdy występy odbywają się dzień po dniu w tym samym miejscu. A to najczęściej zdarza się właśnie w Stodole. I tak sobotni koncert otworzył prehistoryczny kawałek „Kasta pianistów”, którego główny szlagwort („Taka jest moja koncepcja, tak ja to widzę. Oni wadliwi myśliwi, ja jestem prawdziwym myśliwym”) znany jest dobrze również z numeru „Elektryczne nożyce”.
![[img:4]](/img/artykuly/zdjecia/5-min-12.webp)
Nie tylko utwór otwierający różnił się w ciągu tych dwóch dni. Dotyczyło to także numeru drugiego – czyli kolejnego z pierwszej trójki, podczas której fotografowie - w tym towarzysząca mi Karolina Renc, której świetne zdjęcia ilustrują ten materiał - mogą robić ujęcia z fosy tuż spod sceny. Później dyskretnie fotografują już z widowni, a w przypadku Karoliny w sobotę także z balkonu, z perspektywy którego oglądaliśmy większość koncertu. Gorąco polecam Wam tę opcję! W piątek jako druga wybrzmiała „Królowa życia”, natomiast w sobotę entuzjastycznie jak zwykle przyjęta „Brooklyńska rada Żydów”, podczas której tradycyjnie „oklaski rozległy się z najdalszej części sali”. Z tej pierwszej trójki powtórzył się wyłącznie trzeci utwór, którym w obu przypadkach było „Prosto” – będące, jak wiemy, swoistym manifestem i deklaracją stanowczych poglądów Kazika. Przynajmniej tych niektórych. Uprzedzając fakty, dodam, że powtórzyły się też dwa utwory kończące zasadniczą część koncertu. Przedostatnim był oczekiwany przez wszystkich i jak zwykle chóralnie odśpiewywany „Baranek”, a ostatnim - nieoczywista i dawno nieobecna w koncertowym repertuarze „Karinga”.
![[img:5]](/img/artykuly/zdjecia/6-min-10.webp)
Rzadziej granych utworów było jednak w ten weekend znacznie więcej! W piątek były nimi choćby „Prawo się wali”, „Komuna mentalna” i „Ja wiem to”. W sobotę zaś „Polityk zawsze będzie moim wrogiem”, „Cisza nocna” oraz zagrany na bis „Prowokator” („Ja wiem to”, jako jedyny z wymienionych rarytasów, wybrzmiało dwa razy). Swoistą niespodzianką był też fakt, że różny repertuar zaserwował nam w ten weekend Janusz Staszewski – w piątek było to „Oni tu są”, a w sobotę „Głowa do góry”. Oba te utwory ciężko mi jednak ocenić, bo tradycyjnie – jak wielu innych uczestników – potraktowałem je jako najlepszy moment na wyjście do toalety i po piwo. Cóż, z całą sympatią dla Janusza (który w sobotę wspomógł także Kazika w „Konsumencie”), jest on chyba świadomy tego, że podczas występów zespołu swojego ojca (gdzie pełni też funkcję technicznego) stanowi swego rodzaju przerywnik. Z pewnością jednak jego „reggaepodobne” kawałki mają swoich amatorów.
![[img:6]](/img/artykuly/zdjecia/7-min-10.webp)
Największy entuzjazm wywoływały oczywiście największe hity Kultu, których w ten weekend mieliśmy prawdziwe natężenie! Zarówno w piątek, jak i w sobotę usłyszeliśmy nie tylko wspomnianego „Baranka”, ale także „Arahję” (w sobotę wykonaną wspólnie z Karolem Maciurzyńskim, wokalistą supportującego zespołu SKA Petarda), „Polskę” czy „Gdy nie ma dzieci” i „Po co wolność” (co ciekawe, w piątek mniej więcej w 2/3 występu, a dzień później jako czwarta). Najbardziej zaskakującym dla mnie „wspólnym” punktem programu obu dni nie był jednak wielki przebój, lecz utwór „Taniec wielki”. Przed pojawieniem się Kazika czas na swoje instrumentalne popisy mieli w nim pozostali muzycy: poza Wereńskim także perkusista Tomasz Goehs, trębacz Janusz Zdunek, puzonista Jarek Ważny, gitarzysta Wojtek Jabłoński oraz jak zwykle niezwykle ekspresyjny Konrad Wantrych, grający na instrumentach klawiszowych. Być może to, że sekcja instrumentalna „buduje” ten numer przed wejściem Kazika, jest elementem nowej strategii mającej na celu rozsądne gospodarowanie siłami lidera Kultu. Jeśli tak, to jestem zdecydowanie za!![[img:7]](/img/artykuly/zdjecia/8-min-10.webp)
Zaskoczeniem były dla mnie również bisy. Choć, jak wiemy, od dawna nie są one „żelazne”, to niemal wszystkie koncerty w Stodole (a także inne biletowane występy) kończyły się niemal zawsze legendarnymi „Sowietami”. Tym razem utwór ten wprawdzie pojawił się na bisach, ale po nim usłyszeliśmy jeszcze trzy kompozycje, w tym zagrane bezpośrednio po „Sowietach” „Maljčiki” (z repertuaru projektu Yugoton, w którym śpiewał Kazik, a oryginalnie zespołu Idoli – mi bardziej podoba się jednak wersja Kazika z Kwartetem ProForma) – co także było dla mnie dużą niespodzianką! Z bisów powtórzyły się jeszcze (zagrane w innej kolejności) uwielbiane przeze mnie, niezwykle energetyczne kawałki „Patrz!” i „Pasażer”, a także „Celina” (w szybkiej wersji) oraz „Piosenka młodych wioślarzy”. Cover legendarnego utworu Iggy’ego Popa („The Passenger”) usłyszeliśmy zresztą tego weekendu jako ostatni.
![[img:8]](/img/artykuly/zdjecia/9-min-10.webp)
Sobotni koncert podobał mi się zdecydowanie bardziej – nie tylko pod kątem repertuaru. Zagrali wtedy choćby bardzo przeze mnie cenione „Czarne słońca” i „Wróci wiosna, baronowo”, przy którym (jak przy kilku innych) realnie się wzruszyłem (w piątek zaprezentowali za to równie bliską mi autobiograficzną dla Kazika „Paradę wspomnień” oraz inną piękną kompozycję do słów Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, czyli „Balladę o dwóch siostrach”). Cały zespół, z Kazikiem na czele, wydawał się w sobotę po prostu bardziej rozluźniony. W piątek w postawie lidera Kultu można było dostrzec może nie tremę, ale swego rodzaju lekkie napięcie. Z pewnością jednak na dobrą – zwłaszcza sobotnią – formę i nastawienie Kazika miała wpływ publika. Fani jak zwykle bawili się niezwykle entuzjastycznie, nosząc się na rękach pod sceną, szalejąc w pogo czy imitując wioślarzy przy wspomnianej już „Piosence młodych wioślarzy”. Wszak Kult ma najlepszych, najbardziej aktywnych i zaangażowanych fanów w Polsce!
![[img:9]](/img/artykuly/zdjecia/10-min-10.webp)
Ja również na obu koncertach (a zwłaszcza na tym sobotnim) świetnie się bawiłem i ogromnie cieszyłem, widząc wszystkich muzyków w tak dobrej artystycznej formie i radosnym nastawieniu. Przy okazji urządziłem sobie swoiste i najlepsze z możliwych „before party” przed koncertem na Teneryfie 28 listopada. A kto wie? Może w kolejny koncertowy weekend ponownie zaliczę Warszawę…
![[img:41]](/img/artykuly/zdjecia/42-min-5.webp)
Autor relacji: Michał Bigoraj
Zdjęcia: Karolina Renc (Muzyczne Pocztówki Karoli)
