Puscifer w klubie Stodoła

Puscifer to projekt trzech kreatywnych partnerów: Matta Mitchella, Cariny Round i Maynarda Jamesa Keenana.

To przestrzeń do muzyczno-wizualnego storytellingu - obecna na scenach całego świata i w teledyskach, animacjach oraz innych formach artystycznych. Zespół ma na koncie uznane albumy, wyprzedane trasy, występy na festiwalach takich jak Coachella czy Bonnaroo, a także własny touringowy festiwal Sessanta. Ich muzyka trafiła m.in. do serialu „Yellowstone”, a albumy regularnie pojawiają się w Top 30 Billboard 200. Pojawiali się również w amerykańskich programach telewizyjnych, takich jak „Jimmy Kimmel Live!” czy „The Late Show”.

Puscifer to także otwarty, zmienny kolektyw współpracowników - od muzyków (Greg Edwards, Gunnar Olsen, Sarah Jones), przez remikserów (Trent Reznor, Atticus Ross, Phantogram, Sir Mix-A-Lot), po aktorów (Bob Odenkirk, Milla Jovovich). Równolegle istnieje tu rozbudowany, humorystyczno-surrealistyczny „Pusciverse” z własnymi postaciami, które tworzą osobną narrację. To swoisty XXI-wieczny artystyczny „freak show”, w którym wszystko jest możliwe. 

Projekt narodził się w latach 90., kiedy Maynard James Keenan przeprowadził się do Los Angeles i równolegle do kariery muzycznej uczestniczył w scenie komediowej Hollywood. To właśnie tam zaczęły powstawać pierwsze zalążki Puscifer - jako luźnej, performatywnej formy łączącej różne głosy i pomysły. Jak mówi Keenan, Puscifer to „wir wielu głosów w głowie” i nieograniczona przestrzeń dla muzyki, filmu, sztuki i animacji.

Ta filozofia znajduje odzwierciedlenie na piątym albumie „Normal Isn’t”, który czerpie z gothu, post-punku i new wave, łącząc je w charakterystycznym stylu zespołu. Płyta jest bardziej surowa i gitarowa niż wcześniejsze wydawnictwa, z większym naciskiem na energię i bezpośredniość brzmienia.

Proces tworzenia również się zmienił - Maynard zaczął pracować bezpośrednio w programach muzycznych (Logic i Pro Tools), przygotowując szkicowe pomysły, które następnie rozwijano wspólnie. Zespół podkreśla, że w Puscifer nie ma ego ani sztywnych zasad - liczy się swobodna wymiana idei i pełna otwartość na zmiany.

Album nagrywano między Arizoną a nowym studiem w Los Angeles, wykorzystując syntezatory analogowe (m.in. Moog, Fairlight CMI, Synclavier) oraz bardziej wyeksponowaną gitarę, która nadaje całości ostrzejszy charakter. 

„Normal Isn’t” opowiada o świecie, który nie wydaje się normalny - to komentarz do współczesności, chaosu i braku równowagi. Jak podkreśla Keenan, zadaniem artysty jest obserwować, interpretować i przekazywać to, co widzi. A to, co widzimy dziś, „zdecydowanie nie jest normalne”.